LWIR (długofalowa podczerwień) i MWIR (średniofalowa podczerwień) to dwa specyficzne obszary w zakresie podczerwieni widma elektromagnetycznego. Główna różnica między LWIR a MWIR tkwi w zakresie długości fal i zastosowaniach, do których są powszechnie używane.
LWIR odnosi się do promieniowania podczerwonego o dłuższych falach, typowo w zakresie od 8 do 14 mikrometrów (µm). LWIR jest często nazywany obszarem „termicznej podczerwieni”, ponieważ obiekty w temperaturze pokojowej emitują większość swojego promieniowania podczerwonego w tym zakresie. Technologia obrazowania LWIR jest powszechnie stosowana w takich zastosowaniach jak noktowizja, termowizja i wykrywanie sygnatur cieplnych. Jest szczególnie skuteczna w wykrywaniu zmian temperatury i dostarczaniu szczegółowych informacji o charakterystyce termicznej obiektów.
Z drugiej strony, MWIR odnosi się do średniego zakresu długości fal promieniowania podczerwonego, typowo w zakresie od 3 do 5 µm lub czasami do 8 µm. MWIR jest często nazywany obszarem „obrazowania termicznego” i jest używany do różnych zaawansowanych zastosowań, przemysłowych i naukowych. Urządzenia MWIR są w stanie rejestrować obrazy o większej rozdzielczości i czułości w porównaniu do LWIR. Są powszechnie używane do teledetekcji, nadzoru i identyfikacji celów ze względu na ich zdolność do zapewniania lepszych szczegółów i lepszej penetracji w warunkach atmosferycznych.
Podsumowując, główna różnica między LWIR a MWIR tkwi w ich odpowiednich zakresach długości fal i zastosowaniach, do których są przeznaczone. Podczas gdy LWIR jest używany do obrazowania termicznego i wykrywania ciepła, MWIR jest preferowany do zastosowań wymagających wyższej rozdzielczości i zdolności do penetracji zakłóceń atmosferycznych.